Vaak zie je op een werkplek iets persoonlijks van degene die daar zit. Hier niet. Toon me uw werkplek en ik vertel u wie u bent. Dat gaat hier niet lukken. Wat een kale, onpersoonlijke ruimte. Doet heel Amerikaans aan, die cubicles. Dit moeten wel flexplekken zijn. Maar werknemers op flexplekken blijven toch mensen? Ook flexplekkers hebben toch enige binding nodig?

Wacht even. Zie ik daar achterin niet een poging tot iets persoonlijks? Zou dat een kindertekening zijn? En die gekleurde bakjes daar, dat lijkt ook een statement. En wat krabbelen de voorbijgangers op de kleine whiteboardjes? Veel verder dan inlogcodes voor het systeem lijken ze niet te komen.

Als je de werkplekken tot nu toe wilt bekijken, klik dan op de foto of hier voor de slideshow. Dan zie je ook waar deze foto genomen is.

Je kunt deze werkplekfoto’s ook op je gemak bekijken, want we hebben ze ook in een boek. Daar staan meer dan 70 van dit soort mooie platen in, allemaal gemaakt door Marcel Molle. Laat het me weten als je zo’n boek wilt hebben.

Ik ga het stuk niet samenvatten, daar is het veel te goed voor. Je moet het gewoon lezen. Het raakt mij in ieder geval op vele fronten. Het geeft een beeld op de samenleving als geheel. Het raakt me als vader van twee jonge meiden. En ik wordt er als communicatieman door aan het denken gezet.

Om nog verder te prikkelen, hieronder een aantal quotes uit het artikel:

• We’ve become accustomed to a new way of being “alone together.”
• In today’s workplace, young people who have grown up fearing conversation show up on the job wearing earphones.
• In the silence of connection, people are comforted by being in touch with a lot of people — carefully kept at bay
• Texting and e-mail and posting let us present the self we want to be. This means we can edit. And if we wish to, we can delete. Or retouch: the voice, the flesh, the face, the body. Not too much, not too little — just right.
• We are tempted to think that our little “sips” of online connection add up to a big gulp of real conversation. But they don’t.
• We used to think, “I have a feeling; I want to make a call.” Now our impulse is, “I want to have a feeling; I need to send a text.”
• We think constant connection will make us feel less lonely. The opposite is true.
• If we don’t teach our children to be alone, they will know only how to be lonely.

Zo’n geweldig stuk leidt niet tot één conclusie. Het zet me vooral aan het denken. In het moderne communicatievak is de conversatie vaak het doel. Na het lezen van dit stuk moeten we maar eens goed nadenken wat we hier eigenlijk mee bedoelen.

Wie zegt dat Employer Branding duur is? In dit filmpje zie je een wedstrijd van techneuten van Dyson in de VS. Ze deden een wedstrijd met zelfgemaakte ehh….voertuigen. Enige eis: ze moesten gemaakt zijn van alleen maar stofzuigeronderdelen.

Bekijk de film voor het resultaat. Ik vind dit ultieme employer branding. Ik zie volledig engaged medewerkers die het erg naar hun zin hebben. Het is 100% authentiek. En reken maar dat dit ‘stuff worth sharing’ is voor technici. Of zelfs voor het tegenovergestelde van technici, zoals ik.

Dus, als je aandacht wilt verdienen, laat je mensen vooral doen wat ze leuk vinden.

Er is iemand jarig, de slingers hangen. Ik denk dat het het eind van de dag is, en dat de jarige al naar huis is. Want er staat nog een lege vaas met alleen een laagje water. Dat zet je niet ‘s ochtends al neer voor je jarige collega, toch? Ik ben benieuwd wie de slingers opruimt. Ik vind dat zelf altijd een deprimerend moment, dat je de ochtend na je verjaardag zelf je slingers moet opruimen.

Maar wat doen de mensen die hier werken? Op het bureau staan drie telefoons. En een hele oude laptop. En er liggen…vissticks?? Een vis op de kast?

Als je het weet is het heel logisch. Klik op de foto, dan kom je bij een slideshow van alle werkplekken tot nu toe terecht.

Om te bewijzen dat de campagneregel ‘Kunnen we jou onze klanten toevertrouwen?’ meer is dan alleen maar een reclameregel, is er een officiële plaats in de sollicitatieprocedure ingeruimd voor een gesprek met een echte klant. Het heeft Achmea 4 klantgedreven Management Trainees opgeleverd.
En een erg leuk filmpje.

Vier legendarische Amerikaanse reclames uit de jaren 60. Avis, Coca Cola, Volvo en Alka Seltzer. Alleen die oude uitingen bekijken is al geweldig. Maar vervolgens hebben ze de makers van toen gekoppeld aan creatieven van nu. En die zijn samen op de originele briefing gaan werken.

Op de site van Project ReBrief kun je allerlei video’s hiervan bekijken. Interviews met de makers, de uitingen van toen, de briefing van toen, en vooral ook de dingen die nu bedacht zijn.

Geweldig om te zien. Je ziet er namelijk in dat de basis van goede reclame niet is veranderd. Onvoorstelbaar hoe je de vonk ziet overslaan tussen de oude en nieuwe creatieven.

Dus, na het uurtje kijken naar BBH-historie, weer een tip voor een mooi uurtje.

Vanaf 1 mei a.s.zijn we verhuisd naar het andere pand op ons terrein. We hebben een huurder gevonden voor het grote pand op Honingerdijk 70, namelijk de directie van de BIOS-groep (Ziekenvervoer organisatie) en verhuizen zelf naar Honingerdijk 80. We zijn heel blij met de verhuizing naar de nieuwbouw op hetzelfde terrein. Het pand is een stuk moderner en daarmee sluit het veel meer aan bij het bureau dat we willen zijn. Natuurlijk is het pand ook kleiner maar dat past ook beter bij de huidige omvang van onze organisatie. En het zorgt er voor dat we elkaar nog vaker tegenkomen en dat is in ons vak alleen maar goed.

Vanwege de verhuizing is ons kantoor vrijdag 27 april a.s. gesloten. Vanaf dinsdag 1 mei zijn we weer helemaal beschikbaar voor onze klanten maar dan vanaf onze nieuwe werkplek.  

Deze week deel 4 van onze serie raadplaatjes over werkplekken. Wat is het beroep van de eigenaar van deze werkplek? Het is een combinatie van Ischa Meijer, History of Art en de Dikke van Dale. Klik op de foto voor een slideshow van de vier werkplekken tot nu toe. En houd de serie in de gaten, want hij blijft groeien.

‘When the world zigs, zag!’ Dat was de headline voor een van hun eerste Levi’s uitingen. Het is later het motto geworden van het bureau. Met het zwarte schaap als symbool.

Dit bureau bestond vorige week 30 jaar. En als kado voor gewone stervelingen zoals ik, hebben ze een showreel gemaakt van al hun werk sinds 1982. Da’s een film van een uur en 21 minuten!! Levi’s, Audi, Axe, Johnny Walker, British Airways. Ga zo maar door. ‘T is een flinke zit, maar je moet het echt doen. Onvoorstelbaar goed. De ultieme inspiratie voor iedereen die ook maar iets doet in communicatie.

Als je dan toch op hun site bent, lees dan gelijk wat ze aan hun eigen personeel hebben gemeld op de dag van het 30-jarig bestaan. De enige focus die je als bureau kunt hebben, is die op ‘game changing creativity’. Geweldige Engelse tekst.

En nu ik toch bezig ben, dan moet je ook het boek van Sir John Hegarty lezen. Als iedere bezoeker van deze blog nou de showreel kijkt en het boek leest, komt het helemaal goed met ons communicatievak.

Tot zover deze bloemlezing. Morgen ga ik weer normaal nuchter doen.

Een paar gevoelens bekruipen me snel achter elkaar. Het eerste is een gevoel van lichte gêne. Je naam in een nieuwsbericht: het is me al een paar keer eerder overkomen, maar het went niet. Hoe moet dat zijn met sporters, politici en andere BN’ers? Zouden die er wel aan wennen? Ik hoop het voor ze. Als het bij hen hetzelfde golfje adrenaline zou veroorzaken als het bij mij doet, worden ze niet oud.

Het tweede is trots. Ik heb Baas en Van Haastrecht, of BVH zoals het lange tijd heette, en de PersoneelZaak altijd gezien als bastions van goeie, inhoudelijke reclame. Het soort reclame dat meer bureaus zouden moeten maken. En meer klanten zouden moeten willen. Daar maak ik nu deel van uit.

En natuurlijk, als je zo’n bureau dan van binnen meemaakt, blijkt het met dat ‘bastion-achtige’ erg mee te vallen. Ook hier wordt getwijfeld. Ook hier zijn er de dagen dat men er niet uitkomt, dat de strategen het even niet weten, dat de creatieven geen licht zien aan het eind van de concept-tunnel, dat de accountmensen zich zorgen maken over planningen en budgetten. Zoals bij ieder bureau, of eigenlijk zoals in ieder bedrijf: achter de zorgvuldig getypografeerde logo’s, de indrukwekkende bedrijfspanden en de trotse websites gaan gewoon mensen schuil, met alles wat daarbij hoort.

Het derde gevoel dat me bekruipt is verplichting. In de zin van ‘adel verplicht.’ Er moet iets waargemaakt worden. Ik moet voldoen aan wat de klanten en de buitenwereld van het bureau verwachten. Verwachtingen die zijn gestoeld op een historie van goed werk sinds 1961. En ik moet voldoen aan de meest strenge van alle verwachtingen: die van mezelf. Zoals acteur Joost Prinsen onlangs zei in een interview: “Iedereen heeft diep in zijn hart het gevoel dat hij niet goed genoeg is in wat hij doet.”

Of dat echt voor iedereen geldt, daar wil ik vanaf zijn. Maar het geldt zeker voor mij. Gelukkig maar. Een beetje onzekerheid is goed. Het houdt me scherp. Die scherpte zal ik nodig hebben om de ambitie waar te maken die we bij de BVH Groep hebben: het beste bureau van Nederland worden voor merken en organisaties met inhoud.

Aan de slag.