Help! Er praat iemand tegen me. Wat moet ik doen?

Ik ben al een week van slag door dit artikel in de New York Times. Een professor van MIT schrijft een GEWELDIG stuk over de kunst van het echt converseren. Dat kunnen we helemaal niet meer.

Ik ga het stuk niet samenvatten, daar is het veel te goed voor. Je moet het gewoon lezen. Het raakt mij in ieder geval op vele fronten. Het geeft een beeld op de samenleving als geheel. Het raakt me als vader van twee jonge meiden. En ik wordt er als communicatieman door aan het denken gezet.

Om nog verder te prikkelen, hieronder een aantal quotes uit het artikel:

We’ve become accustomed to a new way of being “alone together.”
In today’s workplace, young people who have grown up fearing conversation show up on the job wearing earphones.
In the silence of connection, people are comforted by being in touch with a lot of people — carefully kept at bay
Texting and e-mail and posting let us present the self we want to be. This means we can edit. And if we wish to, we can delete. Or retouch: the voice, the flesh, the face, the body. Not too much, not too little — just right.
We are tempted to think that our little “sips” of online connection add up to a big gulp of real conversation. But they don’t.
We used to think, “I have a feeling; I want to make a call.” Now our impulse is, “I want to have a feeling; I need to send a text.”
We think constant connection will make us feel less lonely. The opposite is true.
If we don’t teach our children to be alone, they will know only how to be lonely.

Zo’n geweldig stuk leidt niet tot één conclusie. Het zet me vooral aan het denken. In het moderne communicatievak is de conversatie vaak het doel. Na het lezen van dit stuk moeten we maar eens goed nadenken wat we hier eigenlijk mee bedoelen.

Door: Marcel van der Quast | donderdag, 3 mei 2012 | Geef een reactie (0)

Share |

Hoe krijg je bloggers aan het bloggen?

En hoe zorg je ervoor dat ze het leuk blijven vinden?

Om te laten zien hoe het echt is om voor een organisatie te werken, is het bijna te logisch om een aantal mensen te laten bloggen over hun werk. Als basis van je contentstrategie heb je dan in ieder geval een aantal echte verhalen van echte mensen. Dat vind ik een van de kernelementen van employer branding.

Het is natuurlijk kort door de bocht, want er zijn veel meer mogelijkheden dan bloggen. Je kunt via video, foto’s, Twitter of Pinterest veel meer doen om te laten zien hoe het is om ergens te werken. Ik snap ook dat bloggen alleen niet de oplossing is. Je moet er vaak ook nog iets extra’s voor doen om aandacht te verdienen. Voor veel mensen is het helemaal (nog) niet interessant om blogs te lezen.

Maar ik wilde geen lang stuk schrijven met een volledige blog-analyse. Ik wil gewoon iets melden over het bloggen. Want, ik vind het dus een logisch middel. Toch zie ik het nog (te) weinig goed gebeuren. Waar komt dat door? Het kan niet aan het budget liggen, want je kunt het als werkgever helemaal zelf doen. Maar in dat zelf doen zit juist de crux. Het vraagt enorm veel organisatie en inspanning.

Mijn stelling is: het blog-traject moet mensenwerk zijn.

Je vraagt een aantal mensen om hun ervaringen te delen. Dat kost hen inspanning. Daar moet iets tegenover staan. Je kunt natuurlijk prima aangeven welke rol hun blogs hebben voor het employer brand en voor de werving. Maar, wat kan het een blogger zelf opleveren om deze moeite te doen? Dat is namelijk waardoor ze het leuk blijven vinden en volhouden.

Deze rewards kunnen bijvoorbeeld zitten in:
- personal branding voor hem- of haarzelf
- leuke reacties van doelgroep of collega’s
- feedback op resultaten die ermee worden behaald
- lol met de bloggers onderling, door bijvoorbeeld de wisselbokaal te winnen
- leuke / interessante dingen waar je als blogger of als professional van ‘groeit’
- het gevoel dat je samen met iemand anders met iets goeds bezig bent.

Je ziet het, vooral softe zaken. Geen keiharde targets of rewards. Het gaat er vooral om dat het mensenwerk blijft. Daarom is de cruciale positie binnen een organisatie degene die het bloggen ‘regelt’. Zorg voor een spil in het traject, die alles regelt, die de bloggers enthousiasmeert, die het voor iedereen leuk houdt, die af en toe inspiratie-eventjes organiseert voor de bloggers. Kortom een deler en een binder tegelijk als chef-blogoperatie.

Het goed invullen van die positie bepaalt het al dan niet slagen van een blogtraject. Onderschat dat niet. Want als het niet goed ingevuld wordt, zie je gelijk dat het traject ‘dood’ is. Ik ga geen namen noemen, maar een rondje langs wat werkenbij-sites levert al snel een kerkhof aan (bijna) dode blog-initiatieven op.

Je kunt hiervoor best een bureau inschakelen, maar de basis moet bij de werkgever zelf worden ondergebracht. Een bureau kan prima bijdragen leveren, maar uiteindelijk is het toch een traject van de organisatie zelf. Het gaat immers om echte verhalen vanuit de organisatie.

Een erg goed voorbeeld vind ik hoe Deloitte het doet. Aan deze pagina zie je hoe ontzettend veel content ze inmiddels hebben. Bekijk ook zeker video- en foto-pagina’s doe erbij horen. Ik ben hier zelf niet bij betrokken, maar het kan niet anders dat hier heel veel mensenwerk in de begeleiding zit.

Zelf houden we het samen met KPMG al bijna drie jaar vol om 9 bloggers aan de gang te houden. Dat gaat het ene moment makkelijker dan de andere keer. Maar overall geeft het nog steeds een erg goede indruk van hoe young professionals het hebben bij KPMG. En op dat gevoel kunnen we stapelen met de rest van de communicatie.

Maar, ik zou geen lang stuk schrijven (weer niet gelukt), dus hier laat ik het bij. Ik ben wel benieuwd of iemand nog een aanvulling heeft, of zelf ervaringen heeft met bloggerstrajecten. Ik hoor ze heel graag.

Door: Marcel van der Quast | dinsdag, 27 maart 2012 | 2 reacties (2)

Share |

De grenzeloze generatie als doelgroep

Als laatste in de serie over ‘Employer Branding in de Netwerkmaatschappij’ staan we stil bij de doelgroep. Qua volgorde is dat vreemd. Want alles wat we er tot nu toe over hebben gemeld, is gebaseerd op kennis en inzicht van de doelgroep. Je zou ook kunnen zeggen dat alle doelgroepen te maken krijgen met de veranderende rol van social media. Dus waarom lichten we juist deze groep eruit?

Allemaal waar. Maar toch hierbij een paar woorden over de doelgroep waar je qua social media het meest mee te maken krijgt. De grenzeloze generatie. Heel simpel gezegd is dit de generatie die nu en in de komende jaren de arbeidsmarkt betreedt. Zij zijn opgegroeid met social media, die zitten in hun genen.

Je moet een aantal dingen weten over deze doelgroep. Maar – net zoals bij alle andere doelgroepen – moet je daarna vooral je eigen plan trekken. Je moet goed naar doelgroepen luisteren, maar ze nooit letterlijk napraten. Dan ben je inwisselbaar. Terwijl deze generatie juist aangeeft dat authenticiteit erg belangrijk is.

Ook is de mix van personal branding en employer branding bij deze groep erg interessant. Door als werkgever personal branding ter faciliteren, zorg je voor de optelsom van een employer brand. Maar dat is een heel andere rol voor communicatie dan het zenden van campagnes.

Verder ga ik hier niet nog een keer vertellen wat er al in de presentatie staat.

Employer Branding in de Netwerkmaatschappij Part 6

(Dit stuk hoort bij deel 6 van onze presentatiereeks ‘Employer branding in de netwerkmaatschappij.’ Deze kun je hier bekijken. Credits gaan zeker ook naar Marlies de Gooijer)

Door: Marcel van der Quast | dinsdag, 31 januari 2012 | Geef een reactie (0)

Share |

Gastblog Annemarie Stel: Afblijven van social media

(Deze week de tweede gastblog. Na het stuk van Marco Hendrikse over de maakbare werkgever is het deze week de beurt aan Annemarie Stel. Bekend blogger binnen het wervingsvakgebied op haar eigen blog Wervingsvisies. Hieronder haar bijdrage voor onze blog.)

Het denken over employer branding krijgt momenteel boosts van alle kanten. Eind vorig jaar met het onderzoek naar Het Nieuwe Employer Brand. Er worden congressen aan het onderwerp gewijd en nieuwe visies geformuleerd door degenen die op de een of andere manier nauw betrokken zijn bij het ‘ontwikkelen’, of ‘uitdragen’ van dat brand. Er verschijnt – voor het eerst sinds 2005 – weer een boek over.

En nu is er deze serie, waar het onderwerp door de PersoneelZaak wordt gekoppeld aan de netwerkmaatschappij. Dat is absoluut zinvol. Het is goed om na te denken over de manier waarop je als organisatie door de buitenwacht gezien wordt en wat de onstuimige opkomst van de online netwerken daar aan kunnen bij- of afdoen. Bovendien, niets menselijks is ons vreemd: we laten liever een goede indruk achter dan een slechte.

We besteden er dus ook veel aandacht aan om te bezien of we mogelijkerwijs aan dat beeld door de buitenwereld nog een positieve draai kunnen geven en als die buitenwereld continu rondhangt op Facebook en Twitter? Tja, dan doen wij dat dus ook. We gebruiken – in een wereld met kritische doelgroepen, verspreid over een versplinterd medialandschap – alles wat de doelgroep ook gebruikt. De hamvraag is: hoe? Lees verder →

Door: Gastbloggert | dinsdag, 24 januari 2012 | 2 reacties (2)

Share |

Gastblog Marco Hendrikse: De maakbare werkgever

Wij zijn vanaf oktober onze mening over employer branding aan het verkondigen via een aantal presentaties. Nog veel interessanter is het om te horen wat andere mensen daarvan vinden. Daarom hebben we een aantal mensen uitgenodigd om als gastblogger te schrijven wat ze ervan vinden. De vraag is open. ‘Bekijk het verhaal eens, en schrijf er iets over.’ Best spannend, want het kan alle kanten op gaan.

Vandaag de eerste in de serie. Marco Hendrikse. Op vele manieren online aanwezig binnen het recruitment-vakgebied. Maar vooral bekend als blogger op Interim Intelligence. Hieronder zijn bijdrage.

De maakbare werkgever

De PersoneelZaak heeft het initiatief genomen om het concept employer branding wat meer te onderbouwen en toe te snijden op huidige ontwikkelingen, waaronder de snelle opkomst van sociale media. Tot nu toe heeft dat een vijftal overzichtelijke presentaties over employer branding opgeleverd.
Employer branding is hot en velen hebben zich op dit fenomeen gestort. Google even op employer branding en je krijgt alleen al 60.000 hits (pagina’s uit Nederland). Employer branding lijkt voor veel werkgevers de heilige graal.

Over employer branding bestaan echter verschillende misverstanden. Bouw een mooi werkgeversmerk en de sollicitanten komen vanzelf, is er zo een. Maar het grootste misverstand is wel dat het employer brand maakbaar is (of blijft). Organisaties die daarin “geloven” sturen vanuit de afdeling Communicatie medewerkers op pad met het verhaal van de werkgever. Door deze regierol wordt het werkgeversverhaal consistent verteld en wordt gewerkt aan het verdienen van de aandacht van de doelgroep (earned media).

En hier gaat het fout. Lees verder →

Door: Gastbloggert | donderdag, 12 januari 2012 | 5 reacties (5)

Share |

Arbeidsmarktcommunicatie en PR 2.0.

Onlangs werd Marcel van de Quast (strateeg bij de PersoneelZaak) geïnterviewd door COOPR. Een PR-bureau uit Rotterdam. Het thema van het interview is PR 2.0. Maar met als dikke ondertitel; hoe kijkt de PersoneelZaak aan tegen PR? Een onderwerp wat dus ook prima op ons eigen weblog kan staan.

Wat is voor jou het verschil tussen PR 1.0 en PR 2.0?
Voordat ik eraan begin, moet ik wel even de verwachtingen managen. Vorige week werden deze vijf vragen beantwoord door Tom de Bruyne van Boondoggle. Ik ben helemaal geen goeroe op PR-gebied, zoals Tom. Ik ben bij De PersoneelZaak bezig met werving en employer branding. Van enige afstand vind ik dat de focus in PR verschoven is van het laten vertellen van een verhaal door de media naar het laten vertellen van dat verhaal door mensen. Dat is vele malen krachtiger. Als het lukt. Want je moet er wel voor zorgen dat mensen er iets mee willen doen. De ‘What’s in it for me?’ -vraag blijft gelden. Zelfs als we ooit in de tijd van 4.0 of 7.0 terecht komen. Mensen kunnen heel eenvoudig jouw verhaal delen, maar waarom zouden ze? Daarom is het kernbegrip van 2.0 voor mij earned media, je moet de aandacht echt verdienen. Waarmee? Met creativiteit!

Wat doe jij met social media binnen jouw organisatie?
In iedere case voor een klant speelt het een logische rol. En dus vaak een belangrijke rol. Voor onszelf zijn we er een stuk slordiger mee. Ik ben vooral van het stug volhouden. Ik ben verantwoordelijk voor onze weblog. Daar ben ik een paar jaar geleden gewoon mee begonnen. Toen was er bij ons weinig animo voor. We hadden toch de site waar iedereen ons werk op kon bekijken? Ik vond de blog belangrijk, om vooral de mensen achter dat werk te laten zien. Dat doen we nog steeds. Inmiddels heeft de weblog de rol van de site bijna overgenomen. Als basis voor onze aanwezigheid. Verder zijn we inmiddels ook dingen aan het doen op Twitter, YouTube, Slideshare en Facebook.

Bij wie of waar vind jij inspiratie als het gaat om PR en social media?
Je moet de opvallende en prijswinnende cases natuurlijk goed in de gaten houden. Maar ik vind juist ook inspiratie in hele andere dingen. Ik vind het grappig te zien hoe bijvoorbeeld lokale voetbal- of hockeyclubs tegenwoordig heel simpel via LinkedIn of Facebook hele online communities zijn. Waardoor je veel meer interessante mensen in je netwerk hebt dan je dacht. Ook een mooi voorbeeld vind ik Erwin Blom. Hij is nog van voor de tijd van 1.0. Maar door enthousiast te vertellen wat hij interessant vindt, is hij inmiddels 2.0 al bijna voorbij. Want hij zit op meer dan 12.000 Twitter-volgers, blogt nog steeds en heeft inmiddels een erg interessant interview-platform met Fast Moving Targets. Maar is deep down gewoon nog die enthousiaste journalist, die alleen heel goed snapt hoe communities werken. Lees verder →

Door: Gertjan de Waal | woensdag, 21 december 2011 | 6 reacties (6)

Share |

Social media vraagt om ‘ouderwetsche’ creativiteit (deel 2)

In aansluiting op de blog van drie weken geleden, ga ik nu verder over creativiteit en social media. Korte samenvatting van het vorige stuk:
Vraagt social media om andere creativiteit? Nee hoor! Er is gewoon nog steeds behoefte aan een ijzersterk concept dat via verschillende middelen bij een doelgroep terecht moet komen.

Als je in oude cases zit te bladeren, kom je genoeg ideeën tegen die in deze tijd nog steeds zouden kunnen. Als een idee namelijk goed is, kan je het doorvertellen. En social media = doorvertellen.

De Nokia Game bijvoorbeeld, gemaakt door EURO RSCG. De eerste editie is al uit 1999, kijk maar naar de hippe telefoon. Was zeer succesvol, met inventief mediagebruik voor die tijd. Stel je toch eens voor dat dat idee de beschikking had gehad over social media. Dan was het bereik nog veel groter geweest. Maar het creatieve idee had nu niet anders hoeven zijn.

Of onze eigen Accountancy Game voor KPMG. Als we in 2003 de beschikking hadden gehad over Facebook, hadden we lang niet zo veel moeite hoeven doen om de deelnemers met elkaar en met KPMG in contact te brengen.

Als je naar de wervingscampagne voor de Nederlandse Tuinbouw (ook niet van ons, maar van N=5 en Kong. Erg mooie case, terechte Gouden Magneet) kijkt, zie je dat een beleving anno 2011 veel moderner wordt uitgevoerd dan de twee oude cases hiervoor. De battle tussen een geel Hyves-team en een blauw Facebook-team vond ik erg goed. Maar in wezen is het basisidee niet compleet anders, het gaat om een deelbare beleving.

Mooiste voorbeeld vind ik Wordfeud. Scrabbelen op de smartphone. Concept is al heel oud, de manier om dit nu samen te spelen zorgt ervoor dat het de grootste rage is op de smartphone. Prachtig voorbeeld van een ongelooflijk goed (oud) idee, met een hele goede (nieuwe) toepassing. Succes op de smartphone kan dus met een heel oud idee.

Kortom: de middelen veranderen, het creatieve idee moet nog steeds ‘ouderwets’ goed zijn.

(Dit stuk is de onderbouwing van deel 4 van onze presentatiereeks ‘Employer branding in de netwerkmaatschappij.’ Deze kun je hier bekijken)

Door: Marcel van der Quast | vrijdag, 11 november 2011 | 4 reacties (4)

Share |

de PersoneelZaak - de PersoneelZaak is een reclamebureau dat gespecialiseerd is in arbeidsmarktcommunicatie.

Tagarchief: social media