Het fenomeen personal branding is hot. In combinatie met generatie Y helemaal. Immers, deze generatie weet zich als geen ander online te profileren, is wars van vaste sociale structuren en is de koning in het netwerktijdperk. Generatie Y heeft het merk ‘IK’ als het ware uitgevonden. Dat is deels ook zo. Zeker in sectoren waar content king is, zijn het de jongelui die het concurrentieveld domineren. Neem bijvoorbeeld Polle de Maagt. Die heeft een indrukwekkende online footprint opgebouwd met zijn 28 jaar. Gen Y-ers in adviserende beroepsgroepen zijn goed te vinden op LinkedIn en in toenemende mate op Twitter. En ook creatievelingen (journalisten, kunstenaars, art directors) bouwen online goed aan hun presence. Uitzendbureaus, onderzoeksbureaus en HR-gerelateerde vakmedia benadrukken graag het belang van deze trend voor werving en behoud van medewerkers.
Wat mij echter opvalt is, dat in blogposts, white papers en onderzoeken vaak een hele generatie (waar die begint en eindigt zijn we het overigens ook niet altijd eens) over één kam geschoren wordt. Gelukkig zie je wel steeds vaker een segmentatie in leeftijdsgroepen, maar veel verder dan dat gaan de meeste onderzoekers en bloggers helaas niet. Laag-opgeleid en high potentials, Hollandse polderjongeren en urban Marokkanen, jongens en meiden, juristen en creatieven; hen wordt schijnbaar allen hetzelfde gedrag toegeschreven als het gaat over generatie Y en personal branding.
Door: Marlies de Gooijer | dinsdag, 24 mei 2011 | Geef een reactie (0)

